Er is iets in je dat altijd waakzaam is. Al jaren. Je noemt het verantwoordelijkheidsgevoel, trouw of liefde. Maar wat als die bescherming je ook beperkt? Wat als de muur die jou ooit redde, nu de muur is die je gevangen houdt? De vraag is niet of je beschermt. De vraag is: wat kost het je?

Ze zit tegenover me. Strak. Beheerst. Vijf jaar na het overlijden van haar vader gaat ze nog steeds door. Met de kinderen, het werk, het leven. Maar rouw laat zich niet ontlopen. Het wacht geduldig tot je de moed vindt om stil te staan. Wat gebeurt er als je die stap blijft uitstellen?